• Γράφοντας χθες ένα κείμενο για τις προβληματικές των ωδείων, μέσα από την εμπειρία μου, πυροδοτήθηκε μια ολόκληρη συζήτηση στο Facebook στην οποία δεκάδες άτομα που πέρασαν ως μαθητές από ωδεία εξέφρασαν τις δικές τους αρνητικές εμπειρίες. Δυστυχώς τα δομικά ζητήματα είναι βαθιά ριζωμένα στην ωδειακή εκπαίδευση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να ξεπεραστούν -ακόμα και αν η επίσημη κατεύθυνση δεν ενθαρρύνει κάτι τέτοιο.

    Σε αυτό το κείμενο, λοιπόν, δεν θα αναφερθώ σε απωθημένα, αλλά στο πώς μπορούμε να συμφιλιωθούμε με αυτά αποτελώντας το κίνητρο για τη δημιουργία μιας δυναμικής εκπαιδευτικής διαδικασίας όπου μαθητές και καθηγητές συνομιλούν και βιώνουν τη μουσική εμπειρία με έναν πολυδιάστατο τρόπο.

    Αυτός ήταν εξάλλου και ο λόγος που τον Αύγουστο δημιουργήσαμε το Ωδείο Ακρόαση. Όταν οραματίζεσαι για πολλά χρόνια ένα χώρο όπου θα αισθάνεσαι δημιουργικός και συνάμα θα αποκτάς ή θα μεταδίδεις γνώσεις και εμπειρίες λειτουργώντας out of the box και τελικά τα καταφέρνεις, είσαι σίγουρος πια πως δεν είσαι “ο τρελός του χωριού”.

    Ας μεταφερθούμε σε αυτό το χώρο. Φαντάσου να ακούγονται μελωδίες και ήχοι διαφορετικοί. Από τη μία αίθουσα να ακούγεται μία φούγκα του Bach ή ένα πρελούδιο του Rachmaninoff , από την άλλη ένα τραγούδι του Dylan ή ένα solo του Hendrix, στην άλλη γωνιά ένα παραδοσιακό τραγούδι από την Ήπειρο, λίγο πιο δίπλα jazz αυτοσχεδιασμοί και ακόμα πιο εκεί μικρά παιδιά να χρησιμοποιούν το σώμα και τη φωνή τους δημιουργώντας το πιο ευφάνταστο παιχνίδι! Και το σημαντικότερο: αυτές οι εικόνες να διαπλέκονται μέσα από μια διαδικασία αλληλεπίδρασης.

    Σκέψου το λίγο… η μουσική είναι ένας απέραντος ωκεανός ο οποίος, για καλή μας τύχη, είναι σε μεγάλο πια βαθμό χαρτογραφημένος. Και δεν εννοώ ότι έχουμε στα χέρια μας χιλιάδες παρτιτούρες, αλλά χιλιάδες πολιτισμικές εκφράσεις που χαρακτηρίζονται από μια διαλεκτική διάσταση. Όπως ακριβώς συμβαίνει πλέον και με τις ταυτότητές μας. Το ζητούμενο λοιπόν είναι η έκθεσή μας σε αυτά τα πολλαπλά πολιτισμικά ερεθίσματα και η δυνατότητά μας να πειραματιστούμε με αυτά, ώστε να είμαστε σε θέση να απορρίψουμε όσα δεν μας ταιριάζουν και να υιοθετήσουμε όσα μας γοητεύουν.

    Για μένα, λοιπόν, το ωδείο που αγάπησα, και που αγαπώ, είναι αυτό ακριβώς. Ένα πεδίο όπου η μουσική θα αποτελεί βίωμα και ταυτόχρονα ένα πεδίο όπου ο κάθε ένας και η κάθε μία από τους σπουδαστές και σπουδάστριες θα μπορούν να ανακαλύψουν τον εαυτό τους και να ακολουθήσουν, μέσω της καθοδήγησης των καθηγητών τους, τη δική τους πορεία σε αυτόν τον ωκεανό. Είτε αυτή η πορεία γίνει επαγγελματική είτε όχι. Οι “ανοιχτές πόρτες”, οι συνεργασίες και φυσικά η προσωπική ενασχόληση του καθένα μπορούν να προσφέρουν όλα αυτά που περιέγραψα. Και είμαι βέβαιη για αυτό, διότι το έχω δει να γίνεται πραγματικότητα.

    Μαρία Πακτίτη
    Δασκάλα Πιάνου